بسم االله الرحمن الرحیم

آیت در لغت به معنی علامت و نشانه است، و درعرف ادیان و محاوره ی انبیا واُمم، عبارت از معجزه ای است که به منظور تأیید رسالت و تصدیق نبوت همراه رسول شود، چنان که دوران قدیم (پیش از آنکه فن کتابت، عمومی و همگانی شود) هر کسی که بر رسالت و پیغامی گسیل می شد ، با نشانه و علامتی مجهز می گشت تا دلیل صدق او باشد ، و رسالت او مقبول افتد.

اعجاز هم دراصل لغت به معنی ناتوان ساختن دیگران است، به این معنی که دیگران را در برابر مهارت و یا سعه ی علم و اطلاع خود به عجز و اعتراف وادارند، مثلا کسی مدعی شود که در اسب تازی ، تیر اندازی، وزنه برداری، حل لغز وطرح معما، شعر نو وکهنه ، ویا غیرآن ،گوی سبقت را از همگان ربوده است و هیچ کس به پای او نتواند رسید ، وگاه مسابقه و امتحان با وجود تمرین ها وافراد مختلف ، هیچ کس به پای او نرسد وهمگان به برتری ومهارت او و ناتوانی و عجز خود معترف شوند.

 البته اعجازی که درباره انبیا واوصیا مورد قبول یا انکار است، به هیچ وجه جنبه  تمرین و استعداد نداشته، بلکه کاری را بدون سابقه انجام می دهند که دیگران با داشتن تمرین و آموزش از آوردن مثل آن ناتوان بمانند، و هم این که نفس عمل جنبه الهی داشته و ارتباط مدعی رسالت را با خدای قادر جهان تثبیت کند.